"Da heilige Nepomuk"
vom Winkler Albert
Den Lauf der Zeit kon ma ned holt`n,
z´ruckdenga dean oft de olt`n
Roahauserer an de Bruck,
wo d`robn da Heilige Nepomuk
über`m Glanda mit zwoa Engl
oigschaut hot - und g`lacht a wengl.
Seit demma den do affe g`stellt,
hod ma a G`schichtln von eham erzählt.
Do hot a Schuasta-Moasta
do in Roahausn - no, wia hoaßta -,
mia follt`s ned ei - es macht a nixn,
an Lehabuam g`habt, an ganz an g`wixt`n.
Da Moasta war a bißl streng,
er sogt zum Lehabuam - gell Fritz,
wenn du d`Schuha fuat trogst und es follt wos ob,
a Trinkgeld, - gell, - des lieferst ob.
S`gschäft geht ned guat - du mächst dein Lohn,
d`rum muaßa da des vorher song.
Dem Fritz, dem hot des goa net passt,
aus Angst - er werd vom Moasta g`faßt,
hot er`s am Anfang a so g`macht,
und s`Trinkgeld sche zum Lehrherrn bracht.
Oamol griagt er - ganz überraschend,
a Fuchzgerl Trinkgeld - kaum zum faß`n.
Geht auße über d`olte Bruck
und hi zum Heiligen Nepomuk.
Bei dem erleichtert er sei G`wissn,
oll`s braucht da Moasta a ned wiss`n.
Des Fuchzgerl wer i bei dir hinterleg`n,
noch Feieromd - muaßt ma`s wieder geb`n.
So hot er mit dem Stoamo g`red
und s`Fuchzgerl drob`n bei eham vasteckt.
Da Schuasta - Moasta hod nix g`spannt,
weil`s meistens für koa Trinkgeld g`langt.
Noch Feieromd, do is da Fritz
zum Nepomuk hi, - wia da Blitz.
Langt affe, af den kolt`n Stoa,
d`aschrickt - des is ja doch net woar!
Des Fuchzgerl, des er griagt vom Kund`n,
war nimma do - es war verschwund`n.
Do schaut da Fritz den stoanan Mo
mißtrauisch von da Seit`n o,
- seifzt - und sogt dann mit am Grauserer
„Mei, Nepomuk, - bist holt a a Roahauserer!“
Do hot da Nepomuk scho g`schluckt,
doch dÈngln hab`n eham d`Händ fest druckt.
Es war holt g`müatlich no de Zeit
und net so bitterbös de Leit.
Vul Wasser is an Reng oi g`loffa,
im Kriag ham Bomb`m d`Rengbruck troffa.
- Er - is verschont blieb`n, - Gott sei Dank -!
Muatwillig hams dann - es war a Schand-,
Stickln von eham oba g`schlong,
oll`s hot er mit Geduld ertron`g.
Dabei hod g`wiß der Mo aus Stoa
koan Mensch`n no wos Unrecht´s doa.
Hätt er no g`wußt wos plant is woarn
dann war er sicherlich glei g`storb`n.
Wegreiß`n wolln`s de olte Bruck,
wos g`schiacht na mit`m Nepomuk?
Vorerst - um`s Schlimmste zu verhüt`n,
stellt man nei, in Dombauhütt`n.
Jetz moant er, hot s`letzt Stünderl g`schlong.
Wer wird denn do no noch mia frong?
Es is guat, das er net sicht,
wos in Roahausn olles g`schicht.
Sei Bruck ham`s total d`stampft und d`shaut
und neb`n dro a ganz neie baut.
Von da Kirch bis her ans Eck
reiß`ns ganze Heiser weg.
Kopfschüttelnd schaug`n d`Roahauserer zua.
Ma kon`s ehana ned verdenga,
dass jetza an den Heilig`n denga.
An Antrag stell`ns - da Nepomuk -
muaß wieder her an D`Neie Bruck.
Do kennt`s eich drah`n wiat`s wollt`s und wind`n,
ihr miaßt`s für eham a Platzl find`n.
Den Antrag hot ma respektiert,
an Nepomuk frisch afpoliert.
Er hot no gar net g`wußt wos wollt`n,
do dan`sn a no frisch vergold`n.
Wia Bruck und er dann fertig war,
a Platzl g`schaffa, des is klar,
na ham`sn g`holt, samt seine Engl,
und feierlich g`stellt aufs Postamentl.
Von do ob`n verkünd`t er oll`n:
„Roahauserer, laßt`s eich ned oll`s g`foll`n!“



Der heilige Nepomuk auf der alten Regenbrücke. Die Aufnahme stammt aus der Zeit vor 1960.
